Grace Bell urodziła się z zespołem Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera (MRKH), rzadką wadą wrodzoną powodującą brak lub znaczny niedorozwój macicy. Jej jajniki były prawidłowo wykształcone i funkcjonowały, jednak w wieku 16 lat usłyszała od lekarzy, że nie będzie mogła urodzić dziecka. Wraz z partnerem, Stevem Powellem, zdecydowała się na udział w programie przeszczepów macicy od zmarłych dawczyń.

Transplantację przeprowadzono w czerwcu 2024 roku w Churchill Hospital w Oksfordzie. Operacja trwała około 10 godzin. Kilka miesięcy później, w Lister Fertility Clinic w Londynie, pacjentka przeszła procedurę zapłodnienia in vitro. Ciąża zakończyła się w grudniu 2025 roku porodem w Chelsea Hospital w Londynie. Chłopiec ważył 3,1 kg.

Jak podkreślała Grace Bell w rozmowach z brytyjskimi mediami, codziennie myśli o dawczyni i jej rodzinie. Rodzina zmarłej kobiety zdecydowała się pozostać anonimowa. Od tej samej dawczyni pobrano także pięć innych narządów, które przeszczepiono czterem pacjentom.

W Wielkiej Brytanii do tej pory wykonano 10 przeszczepów macicy od zmarłych dawczyń w ramach badań pilotażowych. Przypadek Grace Bell to pierwszy zakończony narodzinami dziecka. Wcześniej, na początku 2025 roku, w tym kraju urodziło się dziecko po przeszczepie macicy od żywej dawczyni – siostry pacjentki.

Na świecie przeprowadzono dotąd ponad 100 przeszczepów macicy – zarówno od żywych, jak i zmarłych dawczyń. Dzięki tej metodzie urodziło się ponad 70 dzieci. Procedura ma charakter czasowy – po zakończeniu planów prokreacyjnych przeszczepiona macica jest usuwana, aby pacjentka nie musiała przez lata przyjmować leków immunosupresyjnych zmniejszających ryzyko odrzutu przeszczepu.

W Wielkiej Brytanii obowiązuje zasada zgody domniemanej w transplantologii, podobnie jak w Polsce. Oznacza to, że jeśli osoba za życia nie wyraziła sprzeciwu, jej narządy mogą zostać pobrane po śmierci. W praktyce lekarze konsultują jednak decyzję z rodziną, zwłaszcza w przypadku tak złożonego i rzadkiego przeszczepu jak transplantacja macicy.